Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna w toczniu

Gdy układ odpornościowy atakuje i niszczy bezpośrednio własne czerwone krwinki, powstaje wówczas autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna. Jest to jedyny rodzaj niedokrwistości, która jest jednym z kryteriów klasyfikacyjnych do zdiagnozowania toczeń i może wystąpić nawet u dziesięciu procent osób, które mają toczeń. Typowe wyniki badań krwi dla tego typu anemii pokazują zmniejszone stężenie haptoglobiny, podwyższoną liczbę retikulocytów, podwyższony poziom LDH oraz wyższe stężenia bilirubiny i przeciwciała dodatniego Coombsa. Ponadto, lekarz może zbadać krew pacjenta pod mikroskopem, aby pomóc w postawieniu ostatecznej diagnozy.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jeśli występuje autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna wraz z małą liczbą płytek krwi, nazywa się zespołem Evana. U niewielkiego odsetka ludzi, u których rozwinie się syndrom Evana, może następnie rozwinąć się toczeń. Często okazuje się przy tym, że niedokrwistość i małopłytkowość były spowodowane przez cały czas przez toczeń. Ten rodzaj niedokrwistości nie jest jednak aż tak powszechny, jak chociażby niedokrwistość chorób przewlekłych lub niedokrwistość wynikająca z niedoboru żelaza, ale jej przebieg jej zwykle cięższy, gdy choroba wystąpi.

Ciężkie przypadki autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej wymagają leczenia za pomocą podawania wysokich dawek steroidów i innych leków immunosupresyjnych, takich jak Azatiopryna, Mykofenolan, Cyklosporyna i Cyklofosfamid. Z powodzeniem może być również wykorzystywana terapia Rytuksymabem (Rituxan®), Belimumabem (Benlysta) i IVIG (dożylna immunoglobulina).