Białkomocz

Białkomocz – oznacza obecność nadmiaru białek surowicy w moczu. Nadmiar białka w moczu często powoduje, że mocz jest spieniony, chociaż spieniony moczu może być też spowodowane przez bilirubinę w moczu (bilirubinuria), wytrysk wsteczny, pneumaturię (pęcherzyki powietrza w moczu) z powodu przetoki, lub leki, takie jak pirydium.

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w toczniu notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

bialkomocz

 

Przyczyny


Istnieją trzy główne mechanizmy powodujące białkomocz:

  • Z powodu choroby w kłębuszkach
  • Ze względu na zwiększoną ilość białka w surowicy
  • Ze względu na niską resorpcjięw kanaliku proksymalnym (zespół Fanconiego)

Białkomocz może być również spowodowany przez pewne czynniki biologiczne, takie jak bevacizumab (AVASTIN®) używany w leczeniu raka, lub przez nadmierne przyjmowanie płynów (wody pitnej w ilości większej niż 4 litry dziennie).

Białkomocz może być oznaką uszkodzenia nerek. Ponieważ białko w surowicy może łatwo wchłonąć się ponownie z moczu, obecność nadmiaru białka oznacza albo niewystarczającą absorpcję albo zaburzenia filtracji. Osoby z cukrzycą mogą mieć uszkodzone nefrony i rozwinąć białkomocz. Najczęstszą przyczyną białkomoczu jest cukrzyca.

U osób z ciężkim białkomoczem, może rozwinąć się uogólniona hipoproteinemia, co skutkuje zmniejszonym ciśnieniem onkotycznym. Objawy zmniejszonego ciśnienienia onkotycznego mogą obejmować wodobrzusze i obrzęki opłucnej .
Choroby z białkomoczem występującym jako objaw:

Białkomocz może być cechą następujących schorzeń:

  • zespół nerczycowy (czyli wewnętrzna niewydolność nerek)
  • stan przedrzucawkowy
  • rzucawka
  • toksyczne zmiany chorobowe nerek
  • amyloidoza
  • choroby naczyniowe kolagenowe (na przykład układowy toczeń rumieniowaty )
  • odwodnienie
  • kłębuszkowe choroby, takie jak błoniaste kłębuszkowe zapalenia nerek , ogniskowe odcinkowe kłębuszkowe zapalenie nerek ,
  • duży wysiłek
  • stres
  • łagodny ortostatyczny (posturalny) białkomocz
  • ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych (FSGS)
  • nefropatia IgA (choroba Bergera IE)
  • nefropatia IgM
  • błoniasta nefropatia
  • choroba zmiany minimalnej
  • sarkoidoza
  • zespół alporta
  • cukrzyca (nefropatia cukrzycowa)
  • leki (np NLPZ , nikotyna , penicylamina , węglan litu , złota i innych metali ciężkich , inhibitory ACE , antybiotyki lub opiaty (zwłaszcza heroina )
  • choroba Fabry’ego
  • zakażenia (np HIV , syfilis , wirusowe zapalenie wątroby , postreptokokowe zakażenie)
    aminoacyduria
  • zespół Fanconiego w związku z chorobą Wilsona
  • nadciśnieniowa marskość nerki
  • śródmiąższowe zapalenie nerek
  • anemia sierpowata
  • hemoglobinuriaSzpiczak mnogi
  • mioglobinuria
  • odrzucenia przeszczepu
  • gorączka krwotoczna Ebola
  • zespół paznokciowo-rzepkowy
  • rodzinna gorączka śródziemnomorska
  • syndrom HELLP
  • toczeń rumieniowaty
  • ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  • reumatoidalne zapalenie stawów
  • glikogenoza typu 1
  • zespół Goodpasture’a
  • plamica Henocha-Schönleina
  • zakażenie dróg moczowych, które rozprzestrzenia się na nerki
  • zespół Sjogrena
  • ta lista jest niekompletna można pomóc poprzez jej rozszerzenie

Schorzenia z białkomoczem, gdzie głównie występuje białko Bence-Jonesa to objaw:

  • makroglobulinemii Waldenstroma
  • przewlekłej białaczki limfocytowej
  • amyloidoza
  • aowotworów (na przykład, chłoniak, inne nowotwory)
  • szpiczaka mnogiego

Diagnoza


Konwencjonalnie, białkomocz diagnozuje się za pomocą prostego testu wskaźnikowego, choć jest możliwe, że test da fałszywy odczyt ujemny, nawet przy nerczycowym zakresie białkomoczu gdy mocz jest rozcieńczony. Fałszywie negatywne wyniki mogą również wystąpić, jeśli białko w moczu, składa się głównie z globuliny lub białka Bence-Jonesa, ponieważ zastosowane na paski testowe z błękitem bromofenolowym, są wysoce specyficzne dla albuminy.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Tradycyjnie testy paskowe do pomiaru poziomu białka, mierzą ilościowo całkowitą ilość białka w dobowej zbiórce moczu, natomiast nieprawidłowe białka ocenia się stosując elektroforezę białek. Wyniki śladowe mogą być wytwarzane w odpowiedzi na wydalanie mukoproteiny Tamm-Horsfall.

Ostatnio opracowano technologię wykrywania albuminy surowicy ludzkiej (HSA) przez stosowanie ciekłych kryształów (ACC).

Za pomocą tego testu można wykryć stężenia HSA tak niskie jak 15 ug / ml.

Alternatywnie, stężenie białka w moczu może być porównany do poziomu kreatyniny w próbce moczu. Jest to określane jako wskaźnik białko / kreatynina. Według wytycznych UK Chronic Kidney Disease z 2005r. wskaźnik białko / kreatynina jest lepszy niż test 24-godzinny pomiar białka w moczu. Białkomocz jest zdefiniowany jako stosunek białko / kreatynina większy niż 45 mg / mmol (co jest równoważne stosunkowi albumina / kreatynina w ilości większej niż 30 mg / mmol lub około 300 mg / g) w bardzo wysokich poziomach białkomoczu, współczynnik wynosi więcej niz 100 mg / mmol.

Poziom białka mierzony testem paskowym, nie powinien być mylony z ilością białka wykrywym na teście mikroalbuminurii która oznacza wartości białka w moczu w mg / dzień, w porównaniu z testem paskowym, gdzie ilość białka w moczu podana jest w mg / dl moczu.

Oznacza to, że istnieje poziom podstawowy białkomoczu, który może występować w poniżej 30 mg / dzień, który nie uważa się za patologię. Wartości między 30-300 mg / dobę są określane jako mikroalbuminuriia , która jest uważana za patologiczną.

Dlatego pozytywne wskazanie dowolnego białka wykrytego w teście paskowym, eliminuje konieczność przeprowadzenia badania moczu na mikroalbuminurię, gdyż górna granicy mikroalbuminurii została już przekroczona.

 

Analiza


Możliwa jest analiza próbek moczu w celu określenia albuminy , hemoglobiny i mioglobiny w zoptymalizowanej metodzie MEKC.

 

Leczenie


Leczenie białkomoczu przede wszystkim wymaga prawidłowej diagnozy przyczyny. Najczęstszą przyczyną jest nefropatia cukrzycowa ; w tym przypadku właściwa kontrola glikemii może spowolnić postęp. Leczenie obejmuje inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE), które są zazwyczaj leczeniem pierwszego rzutu w białkomoczu. U pacjentów, których proteinuria nie jest sterowana inhibitorami ACE, dodaje się antagonistę aldosteronu, (to znaczy, spironolaktonu ) lub bloker receptora angiotensyny (ARB), może dodatkowo zmniejszyć straty białka. Należy zachować ostrożność, jeśli środki te dodaje się do terapii inhibitorem ACE, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Białkomocz wtórne jako wynik choroby autoimmunologicznej należy traktować steroidami lub sterydami plus stosować inhibitory ACE.