Chroniczny toczeń

Przewlekły rumieniowaty toczeń skórny (PrzTRS) jest bardziej powszechny niż skórne postaci tocznia opisane powyżej. Istnieje kilka różnych typów PrzTRS. Wszystkie z nich mają tendencję do występowania przez długi czas i często pozostawiają trwałe blizny i zmianę zabarwienia skóry na obszarach, w których występują.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Zdecydowanie najbardziej rozpowszechnioną formą PrzTRS jest toczeń rumieniowaty układowy (DLE). W rzeczywistości, DLE jest bardzo częstym typem wysypki rozpoznawanym przez dermatologów (lekarzy zajmujących się chorobami skóry). U większości pacjentów mających problemy skórne w przebiegu DLE nie rozwija się układowa postać tocznia. Zawsze powstaje jednak pytanie o szanse rozwoju układowej postaci tocznia u takich pacjentów. Chociaż niektórzy lekarze twierdzą, że tylko dziesięć procent pacjentów z DLE jest narażonych na pojawienie się u nich toczeń, liczba ta może być zbyt niska. Niedawny raport pochodzący ze Szwecji wykazał, że kobiety, które miały DLE, uzyskały dwadzieścia procent szans zachorowania na toczeń w ciągu trzech lat od daty pierwszej diagnozy tocznia.

Omawiany rodzaj wysypki nazywany jest „tarczowym”, ponieważ wysypka występuje w postaci małych, okrągłych zmian lub obszarów tarczowych. Zwykle zaczyna się ona pojawiać jako małe, czerwonawe guzki. Czerwony obszar rozprzestrzenia się następnie na zewnątrz, ale w środku obszaru, na którym pierwotnie ukazały się czerwone punkty, powstają liczne blizny, które charakteryzują się trwałą utratą włosów i zmianami pigmentowymi na skórze. DLE występuje najczęściej w okolicy twarzy i szyi. Gdy występują zmiany chorobowe zlokalizowane na skórze głowy, niestety mogą one powodować powstanie obszarów trwałej utraty włosów. Ta forma trwałej utraty włosów jest określana jako „łysienie bliznowate” (określenie „łysienie” oznacza wypadanie włosów). DLE często występuje także na uszach. Osoba, która ma ten rodzaj zmiany skórnej, często może go nawet nie zauważyć.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Pacjent nie dostrzega bowiem niczego niezwykłego, za wyjątkiem tego, że skóra na obrzeżach kanałów usznych bywa łuszcząca. Ze względu na potencjalne szpecące bliznowacenie, powstałe w wyniku tego typu tocznia, ważne jest, aby choroba została zbadana i wyleczona przez lekarza tak szybko, jak to tylko możliwe, aby zmniejszyć możliwość trwałego uszkodzenia skóry. Około dwudziestu procent ludzi, którzy mają toczeń, w pewnym momencie czasu zachoruje także na DLE (jako część ich objawów chorobowych).

Istnieją dwie formy DLE: DLE miejscowe i DLE uogólnione. Osoby, które mają wysypkę zlokalizowaną tylko na obszarze głowy i szyi, to przykłady miejscowego typu DLE. Natomiast pacjenci z postacią uogólnioną DLE będą mieli również zmiany pojawiające się na innych częściach ciała. Jednym z istotnych powodów powstawania tej różnicy jest to, że ludzie, którzy mają postać zlokalizowaną miejscowo, zwykle mają mniej ciężką postać tocznia (z mniejszym zaangażowaniem choroby nerek i innych narządów) w porównaniu do tych, którzy mają cięższą postać uogólnionego DLE.

Inną formą PrzTRS jest tak zwany lupus profundus (zwany także towarzyszącym toczniowi zapaleniem tkanki podskórnej). Ta forma PrzTRS objawia się jako zmiany obejmujące obszary znajdujące się pod skórą, zwłaszcza na wyższych obszarach ramion i ud. Powoduje to rozwinięcie się zapalenia skóry w tkance podtłuszczowej („podskórny” oznacza właśnie „stan zapalny tkanki tłuszczowej”). W przypadku tego typu schorzenia często nie ma w ogóle żadnych zmian na skórze. Jednak innym razem może się pojawić charakterystyczna wysypka na powierzchni skóry, z ciemnoróżowymi plamami i / lub lekką zmianą koloru skóry. Czasami toczeń podskórny może być bardzo bolesny, w odróżnieniu od większości innych wysypek obserwowanych w przebiegu tej choroby, które nie powodują dyskomfortu. Często tej wysypce towarzyszą klasyczne zmiany powstające w przebiegu DLE. Nieleczone, mogą spowodować utratę tkanki tłuszczowej, a w szczególności powstanie takich obszarów na skórze, w których pozostaną stałe obszary szpecących zagłębień w tkance.