Nawracające poronienia w toczniu

Łożysko jest organem wewnętrznym, który łączy płód z macicą matki. Niektóre kobiety, które mają przeciwciała antyfosfolipidowe, narażone są na pojawienie się zakrzepów krwi w łożysku, które mogą później doprowadzić do utraty przepływu krwi do płodu i w efekcie spowodować poronienie. Może to nastąpić w dowolnym momencie w czasie ciąży.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

U kobiety, która doznaje nawracających poronień we wczesnym okresie ciąży, lub nawet w pierwszym, drugim lub trzecim trymestrze, niezwykle ważnym jest, aby lekarze sprawdzili potencjalne przyczyny takiego stanu rzeczy. Podawanie rozcieńczalników krwi kobietom podczas ciąży znacznie zwiększa szanse udany przebieg i donoszenie ciąży.

Jeśli którykolwiek z tych problemów pojawi się u osoby, która ma pozytywny wskaźnik dla jakichkolwiek przeciwciał antyfosfolipidowych, mówi się wówczas, że ta osoba ma zespół antyfosfolipidowy (w skrócie APS lub APLS). Problemem w przypadku pacjentów, u których wystąpią którekolwiek z tych problemów jest to, że znajdują się oni w grupie wysokiego ryzyka dla powtórzenia się objawów, jeśli nie zostaną poddani odpowiedniej kuracji leczniczej. W rzeczywistości, jeśli nie są oni leczeni, wykazują tendencję do wielokrotnego rozwijania się u nich tego samego rodzaju problemów.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Na przykład ktoś, kto ma APS, który może powodować udar, jest bardziej narażony na rozwój kolejnego udaru zamiast na pojawienie się DVT. Większość ludzi, którzy mieli zakrzepy lub nawracające poronienia spowodowane APS jest leczonych preparatami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna (Coumadin), heparyna, lub iniekcje heparyny w postaci zastrzyków Clexane (wykonywanych w szpitalu lub samodzielnie). Każdy, kto miał zakrzep krwi z powodu APS prowadzący do udaru mózgu, DVT, PE lub zawału serca, zwykle musi mieć rozrzedzaną krew (zazwyczaj za pośrednictwem wspomnianej warfaryny) już do końca jego życia.

Ludzie, którzy biorą warfarynę, muszą wykonywać dodatkowe badanie krwi o nazwie PT INR (ogólny współczynnik znormalizowanej protrombiny) w regularnych odstępach czasu, aby upewnić się, że ich warfaryna podawana jest odpowiedniej dawce. Normalny poziom PT INR wynosi około 1,0. Im ten współczynnik wyższy od poziomu 1,0, to krew jest bardziej „rozcieńczona” ze względu na warfarynę. Zazwyczaj lekarz starają się utrzymać poziom INR PT gdzieś pomiędzy 2,0 a 3,0 dla większości pacjentów w zależności od konkretnej sytuacji. Dla pacjentów, którzy mają szczególnie silny zespół przeciwciał antyfosfolipidowych (ci, którzy posiadają wiele skrzepów krwi lub ci, którzy mieli zawał serca), może być zalecane utrzymywanie wyższego poziomu INR PT, wynoszącego od 3,0 do 4,0.

Jeżeli krew jest zbyt rozrzedzona (zbyt wysoka wartość PT INR) ze względu na warfarynę u osoby z ryzykiem częstego krwawienia, to ta dawka musi być obniżona. Natomiast jeśli poziom PT INR jest zbyt niski (a zatem u danej osoby istnieje ryzyko powstawania skrzepów krwi), lekarz musi zwiększyć dawkę preparatu. Większość ludzi mających APS, a którzy regularnie biorą leki rozrzedzające krew, ma znacznie mniejsze szanse wystąpienia problemów z nawracającymi zakrzepami. Są on jednak narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia u nich krwawienia z powodu zażywanych leków – dlatego też trzeba podjąć niezbędne zabezpieczenia przeciwko pojawieniu się tej możliwości, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Kobieta, u której na skutek APS rozwinie się ryzyko poronienia, będzie prawdopodobnie poddawana kuracji za pomocą zastrzyków heparyny w trakcie i tuż po porodzie, aby spróbować mieć normalną ciążę. Lekarze często zalecają stosowanie oprócz heparyny małych codziennych dawek aspiryny, a by dopomóc zachować należycie rozcieńczoną krew. W ten sposób większość kobiet, które mają APS, jest w stanie mieć udaną i zdrową ciążę.

Istotne jest, by ludzie przyjmujący warfarynę dowiedzieli się jak najwięcej o tym preparacie, oraz o innych substancjach, które mogą zakłócić jej prawidłowe funkcjonowanie. Na przykład, żywność, która jest bogata w witaminę K (jak chociażby wiele zielonych warzyw), będzie utrzymywała poprawne działanie leku. Dlatego też osoba, która przyjmuje warfarynę, musi się koniecznie nauczyć, jak utrzymywać odpowiedni i stabilny poziom witaminy K (z uwzględnieniem żywności i suplementów witaminowych), ponieważ każda zmiana ilości spożycia witaminy K może znacząco wpłynąć na to, jak warfaryna działa, powodując powstanie potencjalnie drastycznych zmian w poziomach PT INR.

Tego typu zmiany mogą wymagać modyfikacji dawki warfaryny. Dobrze jest też, by osoba przyjmująca warfarynę nie paliła papierosów ani nie piła alkoholu, ponieważ takie substancje również wpływają na to, jak warfaryna działa w organizmie. Wiele leków będzie mogło albo zwiększyć, albo zmniejszyć skutki zastosowania warfaryny, dlatego lekarz powinien bezwzględnie śledzić poziom INR PT we krwi po podaniu wszelkich nowych leków lub zmianach w dawkach obecnych preparatów, aby upewnić się, że nie jest konieczna zmiana dawki warfaryny w celu dostosowania jej do nowych warunków. Ludzie zażywający wyłącznie warfarynę mogą mieć rzadziej sprawdzane badanie PT INR.

Pewne korzyści u osób z APS może powodować zastosowanie u nich leku zawierającego substancję o nazwie hydroxychloroquine (Plaquenil). Badania wykazały, że hydroksychlorochina można ewentualnie zmniejszyć ryzyko krzepnięcia i może zmniejszać wytwarzanie tych przeciwciał u pacjentów z toczniem.

Wyjątkowo dotkliwe rodzaje zespołów przeciwciał antyfosfolipidowych zasługują na szczególną uwagę – nazywają się one stanem katastroficznym zespołu antyfosfolipidowego. W tym rzadko występującym powikłaniu, skrzepy krwi występujące u osoby, która ma APS, powstają w wielu obszarach ciała, powodując tym samym upośledzenie funkcjonowania i poprawnej pracy wielu narządów. Ci pacjenci bardzo cierpią z powodu swojej choroby i zazwyczaj kończą na oddziale intensywnej opieki w szpitalu. W ciężkich przypadkach, takich jak ten, gdy ludzie mają APS i nie reagują na normalne rodzaje terapii opisane powyżej, mogą być potrzebne bardziej agresywne zabiegi z wykorzystaniem wysokich dawek sterydów, IVIG i aferezą oraz dodatkowe użycie silnych leków, takich jak cyklofosfamid i rytuksymab (Rituxan).

Nie wszyscy ludzie, którzy mają APS, mają również SLE. W rzeczywistości, około pięćdziesięciu procent z nich choruje na to, co określa się jako „pierwotny zespół antyfosfolipidowy”. Oznacza to, że ​​mają oni autoimmunologiczny typ APS bez problemów związanych ze SLE.

1. Od jednej trzeciej do połowy osób z SLE wykazuje wyniki dodatnie dla obecności przeciwciał antyfosfolipidowych, przeciwciał kardiolipiny, przeciwciał przeciwzakrzepowych, przeciwciał beta-2-glikoproteiny i przeciwciał fosfatydyloseryny. Przeciwciała antyfosfolipidowe mogą potencjalnie spowodować, że osoba, która ma toczeń, może uzyskać fałszywie dodatnie wyniki testu krwi na syfilis.

2. U pięćdziesięciu procent pacjentów, którzy mają wymienione wyżej przeciwciała, mogą rozwijać się zakrzepy krwi lub mogą pojawiać się poronienia u kobiet w ciąży, ponieważ przeciwciała te mogą potencjalnie spowodować zwiększenie krzepliwości krwi.

3. Jeśli u jakiejś osoby obecne są pozytywne wyniki dla obecności każdego z przeciwciał antyfosfolipidowych, aby pomóc uniknąć potencjalnych skrzepów krwi należy wziąć pod uwagę przyjmowanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (takich jak 81 mg dziennie).

4. Ludzie, którzy mają problem z pojawianiem się zakrzepów, zwykle muszą przyjmować specjalne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, aspiryna i heparyna przez resztę swojego życia.

5. Osoby, które nadal mają powtarzające się zakrzepy krwi pomimo przeprowadzania u nich standardowego schematu leczenia, lub ludzie, u których rozwinie się rzadki stan zwany katastroficznym zespołem antyfosfolipidowym, mogą wymagać użycia u nich wysokich dawek sterydów, aferezy, IVIG, cyklofosfamidu lub rytuksymab (Rituxan).

6. Leczenie kobiet, które miały poronienia z powodu APS, polega zazwyczaj na podawaniu heparyny i aspiryny w czasie ciąży, aby spróbować mieć udaną ciążę.