Otyłość w toczniu

Osoby z nadwagą narażone są na zwiększone ryzyko rozwoju miażdżycy. Osoby otyłe są również bardziej podatne na inne problemy z tym związane, takie jak cukrzyca, wysokie ciśnienie krwi i wysoki poziom cholesterolu. Ludzie, którzy mają toczeń, narażeni są także na zwiększone ryzyko otyłości ze względu na stosowanie przez nich sterydów, które mogą powodować przyrost masy ciała. Ponadto, zmęczenie i ból, które mogą występować w przebiegu tocznia, mogą spowodować, że osoba, która ma toczeń, będzie miała tendencję do ograniczonego poruszania się i wykonywania mniejszej ilości ćwiczeń fizycznych, co będzie powodowało stopniowy przyrost wagi.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Przeprowadzone badania pokazują, że pięćdziesiąt procent (lub więcej) ludzi, którzy mają toczeń, jest otyłych. Otyłość jest chorobą, w której występuje nadmierne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w miejscu, w którym ma on negatywny wpływ na zdrowie. Otyłość może być zdiagnozowana za pomocą różnych pomiarów. Najczęściej wykorzystuje się tu tak zwany indeks masy ciała (lub w skrócie BMI), obwód talii (WC) oraz obwód bioder (WHR). Wskaźnik BMI jest mierzony według wzoru BMI = (waga w funtach x 703) ÷ (wysokość w calach x wysokość w calach). Swój wskaźnik BMI można określić na podstawie wykresu BMI lub kalkulatora BMI.

Jednak można również ustalić go samodzielnie za pomocą wspomnianego powyżej wzoru. Przykładowo, osoba, której wzrost wynosi 4 stopy 8 cali (lub 56 cali) i waży 150 funtów, może obliczyć swoje BMI uwzględniając wykres BMI zamieszczony poniżej. Ta osoba może z łatwością obliczyć jej własny wskaźnik BMI, przeprowadzając następujące działania: (150 x 703) ÷ (56 x 56) = (105450) ÷ (3136) = 33,6. Co zatem oznacza liczba, która jest wynikiem przeprowadzonego tu obliczenia? Ogólnie rzecz biorąc, osoba, która ma BMI równe lub wyższe 25, uznawana jest za posiadającą nadwagę. Osoba, która ma BMI wynoszące 30 lub wyżej, uznawana jest za otyłą. Wskaźnikiem BMI 40 lub większym oznaczone są osoby bardzo otyłe (zwane również chorobliwie otyłymi), podczas gdy BMI wynoszące 50 lub wyżej oznacza osobę bardzo chorobliwie otyłą.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Większość osób jest od dziesięciu do dwudziestu procent cięższych niż ich idealna waga ciała. Taki stan uznaje się za nadwagę wtedy, jeżeli dodatkowy ciężar ciała nie jest wynikiem dodatkowych mięśni (jak na przykład w przypadku sportowców). Osoby z nadwagą narażone są na zwiększone ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia w porównaniu do tych, których waga jest w normie. Osoby otyłe są narażone na większe ryzyko wystąpienia u nich problemów zdrowotnych, w tym rozlicznych chorób układu krążenia.

Ludzie, którzy są chorobliwie otyli i bardzo chorobliwie otyli, narażeni są na największe ryzyko wystąpienia problemów zdrowotnych, takich jak choroby układu krążenia i wiele innych problemów zdrowotnych związanych z otyłością. Takie problemy powodują u tych osób wysoki stopień niepełnosprawności i częste przypadki przedwczesnej śmierci. Wielu ludzi staje się bardziej zmotywowanymi, by schudnąć, jeśli zdadzą sobie sprawę, ile dokładnie wynosi ich nadwaga.

Stosowanie wskaźnika BMI ma jednak ma pewne ograniczenia. Ludzie, którzy są zawodowymi sportowcami i mają wysoce rozbudowaną masę mięśniową mogą mieć wyższy wskaźnik BMI z powodu posiadania przez nich większej wagi (pojawiającej się właśnie z powodu powiększonej masy mięśniowej). W ich przypadku, korzystanie wyłącznie z wyliczeń BMI mogłoby błędnie zaklasyfikować je jako osoby otyłe lub z osoby nadwagą, podczas gdy w rzeczywistości są one bardzo zdrowe i posiadają małą ilość tkanki tłuszczowej. Na przeciwległym biegunie znajdują się z kolei ci ludzie, którzy mają niższą niż normalnie ilość masy mięśniowej. Są to tacy ludzie, jak osoby starsze, oraz ludzi, którzy są chorzy lub którzy nie funkcjonują prawidłowo.

Mogą oni potencjalnie mieć normalne BMI (zdefiniowane jako BMI pomiędzy 18,5 i 29,9), ale w rzeczywistości mieć nadwagę lub nawet otyłość, ponieważ w rzeczywistości mogą oni mieć bardzo mało mięśni, a zamiast nich mieć w ciele zbyt dużo tłuszczu. Wielu ludzi, którzy mają toczeń, należy do tej drugiej kategorii. Stosowanie przez nich steroidów, takich jak prednizon, powoduje rozpad mięśni w ciele i zwiększoną akumulację tłuszczu. Wiele osób leczonych steroidami to rzeczywiście ludzie otyli lub z nadwagą, chociaż mogą oni mieć normalne wskaźniki BMI.

Inni ludzie, którzy mają toczeń, nie poruszają się lub nie ćwiczą ze względu na ból i zmęczenie spowodowane przez chorobę. Może to spowodować utratę ich masy mięśniowej i tłuszczowej, zamiast ich zyskania. Przeprowadzone w 2011 badania sugerowały, że wskaźnik BMI wynoszący 26,8 lub wyżej dokładniej przewiduje wystąpienie otyłości u kobiet mających toczeń zamiast powszechnie stosowanego wskaźnika BMI 30. Kobiety, które chorują na toczeń, a które są leczone sterydami i / lub nie wykonują regularnych ćwiczeń fizycznych, są bardziej narażone na otyłość, gdy ich BMI wynosi 26,8 lub więcej.

Innym sposobem do diagnozowania otyłości jest pomiar obwodu talii (WC). Aby zmierzyć wartość WC, wystarczy wstać i zdjąć koszulkę lub top. Palcami należy znaleźć swoją talię, która jest miękką część powyżej bioder. Należy zrobić lekki wydech, a potem, na poziomie pępka lub nieco powyżej niego, owinąć taśmę mierniczą wokół tego obszaru. Należy upewnić się, że taśma przylega wygodnie, ale nie ściska skóry i jest równoległa do podłogi. Następnie należy umieścić palec na taśmie mierniczej w miejscu, gdzie koniec taśmy pokazuje pomiar talii. Na koniec pozostaje wykonanie odczytu pomiaru. Dla pewności warto powtórzyć pomiar jeszcze jakieś dwa razy. Na koniec należy wyliczyć średnią z dwóch liczb, które znajdą się najbliżej siebie.

WC większy niż 35 cali u kobiet oraz większy niż 40 cali u mężczyzn jest związany ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób układu krążenia. Jednakże, samo badanie wspomniano powyżej patrząc na otyłość u kobiet z toczniem sugeruje, że WC ponad 33,4 cali (zamiast 35 cali) bardziej dokładnie diagnozuje otyłość. Należy zauważyć, że badanie to nie obejmuje żadnych ludzi, którzy mają toczeń. Dlatego też, jeśli masz toczeń i byłeś na sterydach lub nie wykonywałeś regularnie ćwiczeń fizycznych, jest bardzo prawdopodobne, by dla oznaczenia otyłości lepiej używać wartości 33,4 cala.

Kolejnym sposobem diagnozowania otyłości jest pomiar obwodu talii w stosunku do bioder (WHR). Aby obliczyć WHR, w pierwszym kroku trzeba zmierzyć obwód talii w calach z wykorzystaniem metody opisanej w powyższym akapicie. Następnie należy zmierzyć swój obwód bioder w najszerszej części pośladków w calach. Następnie trzeba podzielić liczbę wielkości talii przez obwód bioder. Normalna wartość WHR u kobiet wynosi 0,8 lub mniej, a u mężczyzn wynosi 0,95 lub mniej. Kobiety są uważane za otyłe, jeśli ich WHR wyniesie 0,85 lub więcej. W przypadki mężczyzn wskaźnik ten wynosi 1,0 lub więcej. Jednakże, wspomniane wcześniej badanie kobiet z toczniem sugerowało, że WHR większe niż 0,8 dokładniej diagnozuje u nich obecność otyłości. W Tabeli 21.3 zestawiono definicje otyłości za pomocą tych różnych pomiarów.

W tym miejscu chciałbym wyrazić moje zdanie na temat ludzi, którzy mają toczeń, a u których diagnozowana jest otyłość. Podobnie, jak w odniesieniu do kobiet, podejrzewam, że również mężczyźni, którzy mają toczeń, a którzy przyjmują sterydy lub którzy nie wykonują regularnie ćwiczeń, prawdopodobnie powinni wykorzystywać w testach otyłości niższe wartości niż te, które wymieniono w tabeli. Z tego co wiem, do tej pory nie wykonano jednak stosownego badania u mężczyzn, którzy mają toczeń, aby można było odpowiedzieć na to pytanie. Taki stan badań najprawdopodobniej wynika z mniejszej liczby mężczyzn, którzy mają toczeń, co sprawia, że trudne jest przeprowadzanie na nich tego rodzaju badań.

Jednakże, staje się coraz bardziej oczywiste, że te pomiary nie doceniają prawdziwej liczby osób, które są otyłe. Bardziej dokładnego pomiaru wykrywania otyłości dokonuje się za pomocą zmierzenia procentu ciała, który stanowią mięśnie, w porównaniu do całkowitej objętości tłuszczu. Taki pomiar dokonywany jest przez zastosowanie techniki rentgenowskiej zwanej testu absorpcjometrii rentgenowskiej podwójnej emisji (DXA z krótkim czasem skanowania). Za pomocą tej techniki skanowania można zdiagnozować także obecność u pacjenta osteoporozy poprzez pomiar wytrzymałości kości w organizmie. Omawiany pomiar jest również przydatny do pomiaru ilości tkanki tłuszczowej. Wielu reumatologów, endokrynologów i radiologów posiada w swoich gabinetach maszyny DXA.

W 2010 roku, badania przeprowadzone przez doktora Erica Bravermana, wykazały, że z tysiąca dwustu trzydziestu czterech badanych ludzi, tylko dwadzieścia procent z nich uznano za otyłych za pomocą wskaźnika BMI, natomiast aż pięćdziesiąt sześć procent z nich uznano za otyłych stosując bardziej dokładne skanowanie DXA. W tej chwili, pakiety proponowane przez większość firm ubezpieczeniowych nie obejmują wykorzystania skanów DXA do diagnozowania otyłości poprzez pomiar tkanki tłuszczowej. Jednakże, jeśli jesteś zainteresowany uzyskaniem bardziej dokładnego odczytu składu swojego ciała (to znaczy pomiaru tkanki tłuszczowej), to może warto rozważyć poproszenie Twojego lekarza, aby zlecił Ci pomiar tkanki tłuszczowej wykonywany na maszynie DXA – zdając sobie sprawę, że najprawdopodobniej będziesz musiał zapłacić za to samemu.

W 2013 roku, skanowanie ciała metodą DXA w celu pomiaru tkanki tłuszczowej kosztowało najczęściej od siedemdziesięciu pięciu dolarów do stu pięćdziesięciu dolarów w całym kraju. Z drugiej strony, nie ma jednej przyjętej definicji otyłości przez procent tłuszczu. Jedną z powszechnie stosowanych definicji otyłości (wykorzystywaną przez www.emedicine.medscape.com) jest powiększenie tkanki tłuszczowej o ponad trzydzieści trzy procent u kobiet i o ponad dwadzieścia pięć procent u mężczyzn.