Problemy gruczołów wewnętrznych w toczniu

Układ egzogenny oznacza system wydzielania zewnętrznego (egzogennego, gdzie „egzo-” oznacza „na zewnątrz”). System składa się z gruczołów wydzielających substancje wysyłane na zewnątrz ciała (takie, jak pot i łzy) i może być dotknięty zespołem Sjogrena w toczniu. Natomiast układ endogenny, czy też endokrynologiczny („endo-” oznacza „w środku”), obejmuje gruczoły wydzielające substancje (zwane hormonami) bezpośrednio wewnątrz ciała.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Wiele narządów również może działać jako organy dokrewne wydzielania hormonów. Obejmują one: skórę, nerki, jelita, wątrobę, trzustkę i serce. Czasami zaangażowanie tych organów w toczeń może spowodować, że będą one miały trudności z wydzielaniem hormonów. Jako przykładu można użyć stanu, gdy nerki ludzi, którzy mają toczniową anemię, zaczynają produkować mniejsze ilości erytropoetyny, która jest ważnym hormonem dla powstawania czerwonych krwinek. Erytropoetyna stymuluje szpik kostny, aby produkował on więcej czerwonych krwinek. Pomimo tego, że wiele narządów w organizmie ma funkcje wydzielania wewnętrznego, pierwotnym organem wewnątrzwydzielniczym, na który najczęściej wpływa choroba toczniowa, jest tarczyca. Ten rozdział skupia się na omówieniu zaangażowania tarczycy w przebieg tocznia.

Okazuje się, że większość ludzi nie słyszała o tym, że tarczyca jest organem hormonalnym. Tarczyca jest miękkim gruczołem, znajdującym się pod jabłkiem Adama, przed chrząstką tchawicy (i tchawicą). Jest on odpowiedzialny za wydzielanie hormonów tarczycy, które są bardzo ważne dla wielu procesów metabolicznych w organizmie (patrz: metabolizm). W 1961 roku po raz pierwszy zauważono, że choroby tarczycy występowały częściej u ludzi, którzy mieli toczeń, w porównaniu do ludzi, którzy nie mieli tocznia.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Wykazano, że u ludzi, którzy mają toczeń, mogą rozwijać się autoprzeciwciała skierowane przeciwko tarczycy, powodujące, że staje się ona albo nadreaktywna (jest to nazywane nadczynnością tarczycy), albo za mało aktywna (jest to nazywane niedoczynnością tarczycy). U około dwudziestu czterech procent ludzi, którzy mają toczeń, rozwinie się także jedna z wymienionych chorób autoimmunologicznych tarczycy. To dlatego reumatolodzy zazwyczaj wykonują również testy czynnościowe tarczycy u swoich pacjentów chorych na toczeń.

Niedoczynność tarczycy występuje u piętnastu procent ludzi, którzy mają toczeń, w pewnym momencie ich życia. Jest to najczęściej spowodowane przez stan zwany zapaleniem tarczycy Hashimoto (zwanym również jako przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy), który jest chorobą autoimmunologiczną tarczycy związaną z pozytywnym wynikiem tyreoglobuliny i przeciwciał peroksydazy tarczycy. W obrębie tarczycy występuje wówczas stan zapalny (zapalenie tarczycy), niekiedy początkowo powodując nadczynność tarczycy (patrz: nadczynność tarczycy), a następnie przewlekłą niedoczynność tarczycy.

Niedoczynność tarczycy jest spowodowana przez zniszczenie znacznej części tarczycy z powodu zapalenia tarczycy do tego stopnia, że ​​nie jest ona w stanie produkować wystarczająco dużo hormonu tarczycy. Niedoczynność tarczycy z powodu zespołu Hashimoto jest diagnozowana poprzez znalezienie podwyższonego poziomu TSH, związanego z obecnością we krwi tyreoglobuliny i przeciwciał peroksydazy tarczycowej. Większość ludzi, którzy mają niedoczynność tarczycy, nie wykazuje żadnych objawów. Większość lekarzy stara się testować wskaźniki TSH w sposób regularny, ponieważ niedoczynność tarczycy jest bardzo powszechnym problemem.

Dlatego też zazwyczaj jest identyfikowana i leczona jeszcze przed rozpoczęciem się poważniejszych problemów. Jednakże, jeśli nie określono obecności choroby wystarczająco szybko, u niektórych pacjentów będą się rozwijały objawy niedoczynności tarczycy, które mogą obejmować utratę włosów, zimną i lepką skórę, zmęczenie, ospałość umysłową, przyrost masy ciała (choć apetyt jest mniejszy niż normalnie) i uczucie zimna, podczas gdy inni odczuwają ciepło. Objawy te są odwracalne i znikają w trakcie odpowiednio dobranego leczenia. Leczenie obejmuje zażywanie hormonów tarczycy, które zwykle muszą być przyjmowane przez resztę życia danej osoby.