Przeciwciała antykardiolipinowe (przeciwciała antykardiolipinowe, ACA, ACLA).

Kardiolipina – jest cząsteczką tłuszczową (zwaną też fosfolipidem), która została pierwotnie odkryta w sercach zwierzęcych w 1940 roku. Słowo „kardioprotekcyjne” pochodzi od greckiego słowa „kardio”, oznaczającego „serce”. Przeciwciała kardiolipiny są przeciwciałami, które ukierunkowane zostały na fosfolipid nazywany kardiolipiną, a zatem są grupą przeciwciał objętych wspólną nazwą przeciwciał antyfosfolipidowych.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Innymi słowy, przeciwciała antykardiolipinowe jednego typu są przeciwciałami antyfosfolipidowymi antykoagulantu Beta-2-glikoproteiny I, a do innego typu zalicza się antyfosfatidylowe przeciwciała seryny. Przeciwciała antyfosfolipidowe mogą również powodować fałszywie dodatnie testy kiły u osób z SLE. U około pięćdziesięciu pięciu procent pacjentów, którzy chorują na toczeń, pojawiają się pozytywne wyniki dla ACAS (ale ten odsetek waha się od siedemnastu do osiemdziesięciu siedmiu procent w zależności od użytej metody badania i badanej populacji).

Przeciwciała te określane są jako: IgG, IgM, IgA lub ogólnie jako przeciwciała antykardiolipinowe. Przeciwciała antyfosfolipidowe mogą niekiedy powodować zakrzepy krwi w nogach od uderzeń (zwane zakrzepicą żył głębokich), zakrzepy krwi w płucach (zwane zatorowością płucną), zakrzepy krwi w tętnicach serca prowadzące do zawału serca lub zakrzepy krwi w łożysku powodujące poronienia. Pacjenci, którzy prezentują pozytywne wyniki dla obecności przeciwciał antyfosfolipidowych i mają zakrzepy lub nawracające poronienia, chorują na schodzenie, które określa się jako „zespół antyfosfolipidowy”.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Z biegiem czasu, u około pięćdziesięciu procent chorych na toczeń, którzy mają przeciwciała antyfosfolipidowe (takie jak ACAS), może pojawić się tendencja do powstawania zakrzepów lub nawracających poronień. Z powstawaniem tych zakrzepów najbardziej związany wydaje się być wysoki poziom IgG w teście ACAS. Jednakże, takie objawy mogą występować również wtedy, gdy podwyższony jest poziom IgM i IgA ACA. Dodatni test IgM ACA może również zwiększać ryzyko wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej. Obecność ACA u danego pacjenta spełnia jedno z kryteriów klasyfikacyjnych posiadania tocznia według American College of Rheumatology.