Przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA

Przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA – są silnie związane z toczniem. Są to bardzo specyficznym markerm choroby, a niektóre badania cytuje, że występują prawie w 100% przypadków. Dane dotyczące wrażliwości wahają się od 25-85%. Poziomy przeciwciał przeciw dwuniciowemu DNA znany jako miano, koreluje się z aktywnością choroby w przebiegu tocznia – wysokie poziomy wskazują na bardziej aktywną formę tocznia. Obecność przeciwciał przeciw dwuniciowemu DNA jest również związana z toczniowym zapaleniem nerek i istnieją dowody przyczynowo skutkowe.

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w toczniu notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Niektóre przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA reagują krzyżowo z innymi antygenami występującymi w błonie podstawnej kłębuszków nerkowych (GBM) nerki, takimi jak siarczan heparanu, kolagen IV, fibronektyna i laminina. Wiązanie tych antygenów w obrębie nerek może spowodować stan zapalny, co prowadzi do uszkodzenia nerek.

Jest również możliwe, że przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA ulegają internalizacji do komórki, gdy wiążą się z membraną antygenu i są następnie są prezentowane na powierzchni komórki. Może to wywołać odpowiedż zapalną wywołaną przez komórki T w obrębie nerki. Ważne jest, aby pamiętać, że nie wszystkie przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA są związane z toczniem nerek ponieważ inne czynniki mogą powodować te objawy w przypadku ich nieobecności.