Serce i toczeń

Serce – jest narządem mięśniowym zlokalizowanym w klatce piersiowej, który jest mniej więcej wielkości pięści obu dłoni umieszczonych razem. Organ ten jest odpowiedzialny za krążenie krwi w całym organizmie. Podróż jednej kropli krwi opuszczającej serce, przechodzącej przez układ krążenia, a następnie powracającej do serca trwa tylko około dwudziestu sekund.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Serce pompuje około dwóch tysięcy litrów krwi dziennie i bije około dziesięć tysięcy razy dziennie. W ciągu osiemdziesięciu lat życia serce bije zatem około dwieście osiemdziesiąt milionów razy. To jest bardzo duża praca jak na jeden mięsień – pokazuje ona, jak wyspecjalizowanym narządem jest serce. Naczynia krwionośne w organizmie, przez które serce pompuje krew, mają łączną długość około stu tysięcy mil, gdyby położyć je wszystkie w jednej linii. Ta linia cztery razy owinie się wokół równika!

Serce – składa się z czterech komór (dwóch dużych komór i dwóch mniejszych przedsionków), które wypełniają się krwią, umieszczonych po prawej stronie i po lewej stronie. Prawa i lewa strona na rysunku są zorientowane tak, jakby patrzyć bezpośrednio na serce przez przednią pierś osoby, z lewą stroną serca widoczną po prawej stronie. Każdy przedsionek (pojedynczą formą przedsionków jest atrium) umożliwia przepływ krwi do odpowiedniej komory za pośrednictwem małego otworu zakończonego zaworem, który może się otwierać i zamykać. Zawory sercowe są zaworami jednokierunkowymi (oczywiście w momencie, gdy działają prawidłowo), które umożliwiają przepływ krwi tylko w jednym kierunku (z przedsionków do komór).

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Krew początkowo dochodzi do serca poprzez podróż bardzo dużymi żyłami (żyły główne górnej części ciała i żyły główne dolnej części korpusu [znajdują się po lewej stronie wykresu)]. Ta pozbawiona tlenu krew (z której organizm wyekstraktował już większość tlenu) doprowadzana jest do prawego przedsionka. Zarówno prawy, jak i lewy przedsionek są w tym czasie ściśnięte, co powoduje, że krew z prawego przedsionka może przemieszczać się przez otwór zasłonięty przez zawór (zastawka trójdzielna) do prawej komory serca. Następnie dwie komory (lewa i prawa) wyciskają krew również w tym samym czasie. To powoduje, że dochodzi do zamknięcia zastawki trójdzielnej i wypychania krwi przez inny zawór zwany zaworem płucnym. Zawór płucny kieruje krew do tętnicy płucnej, która połączona jest z siecią dużych naczyń krwionośnych, przenoszących tlen do krwi w płucach.

Krew, która dostaje się do tętnicy płucnej, jest następnie stopniowo przemieszczana do mniejszych tętnic płucnych i tętniczek, aż osiągnie nawet najmniejsze naczynia krwionośne (zwane kapilarami). Kapilary zlokalizowane są w ścianach maleńkich pęcherzyków płucnych (patrz: Rysunek 10.1) w taki sposób, że obecny w nich tlen jest wchłaniany do krwi (co powoduje, że niebieskawy kolor krwi jest teraz zamieniany na czerwony, z tlenem). Niepotrzebne gazy (jak na przykład dwutlenek węgla) są następnie wydalane przez ciało. Termin medyczny „żyły” oznacza naczynia krwionośne, które prowadzą do serca (takie jak górna i dolna żyła główna, o których wspomniano wcześniej, prowadzące do prawego przedsionka serca). Natomiast wyraz „tętnica” jest terminem używanym do określenia naczyń krwionośnych, które przenoszą krew od serca (na przykład tętnica płucna, który transportuje krew z prawej komory serca do płuc).

Krew bogata w tlen przemieszcza się w obrębie drobnych naczyń włosowatych płuc, a następnie przemieszcza się do coraz większych naczyń krwionośnych, zwanych żyłami płucnymi. Największa z żył płucnych największa dostarcza krew do lewego przedsionka serca. Gdy krew znajdzie się po lewej stronie serca, prawy przedsionek jest w tym samym czasie ściskany, co powoduje przepływ krwi z lewego przedsionka przez otwór powiązany z lewą komorą serca, która ma inny zawór jednokierunkowy o nazwie zastawka dwudzielna. Wtedy to, gdy z prawej i lewej komory krew znajdzie się w lewej komorze serca, wypływa ona z serca przez ostatni zawór zwany zastawką aortalną i wędruje do największej tętnicy organizmu (tak zwanej aorty), z która pompuje krew do całego ciała.

Podczas ściskania komór przy wydostawaniu się krwi z serca, zastawka mitralna zamyka się tak, że krew nie przepływa wstecznie do lewego przedsionka. To zamknięcie zastawki mitralnej (wraz z zastawką trójdzielną) powoduje, że słyszany jest pierwszy dźwięk bicia serca. Druga część dźwięku pojawia się wtedy, gdy duża prawa i lewa komora serca odpoczywa. Podczas tej relaksacji, zawór płucny (który prowadzi z prawej komory do tętnicy płucnej) oraz zastawka aortalna (przebiegająca z lewej komory do aorty) znajdują się blisko siebie i wspólnie wytwarzają dźwięk odpowiedzialny za drugi odgłos bicia serca. Lekarz często jest w stanie stwierdzić, czy istnieje problem z sercem lub czy te dźwięki serca są nienormalne, gdy słucha on bicia serca przez stetoskop.

Po wypłynięciu krwi z serca do dużej aorty, aorta dzieli się następnie na sieć coraz mniejszych naczyń krwionośnych (tak zwanych tętnic). Tętnice dzielą się z kolei na jeszcze mniejsze naczynia (tak zwane tętniczki) i wreszcie na drobne naczynia krwionośne (kapilary). To właśnie z tych naczyń włosowatych (kapilar) komórki ciała absorbują tlen, a także pobierają substancje odżywcze z krwi, konieczne do prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Komórki ciała zwracają także do kapilar produkty przemiany materii, by krew przekazała je następnie do odpowiedniej dyspozycji. Krwi znajdująca się w naczyniach włosowatych przepływa następnie do nieco większych zbiorników krwi (żyłek), a następnie do coraz większych zbiorników krwi (żył). Żyły ciała zawierają krew, z której większość tlenu jest wchłaniana przez komórki organizmu i dlatego naczynia te mają niebieskawy kolor pod skórą.

Toczeń może powodować pojawienie się stanów zapalnych i może znacząco wpływać na serce i naczynia krwionośne.

Jak w przypadku zapalenia opłucnej, zapalenie osierdzia z powodu tocznia może spowodować, że osierdzie będzie wytwarzało więcej płynu, niż normalnie, powodując tym samym powstanie nadmiernego płynu gromadzącego się w worku osierdziowym (przestrzeni pomiędzy mięśniami serca i osierdziem). Płyn ten jest zazwyczaj śliski i gładkie, ale w momencie zapalenia toczniowego, wzrasta liczba białych krwinek w płynie i indukowane są inne zmiany zapalne, co może być przyczyną utraty przez płynu efektu smarowania. Ta kombinacja zdarzeń powoduje najczęstszy objaw zapalenia osierdzia, którym jest ból opłucnowy w klatce piersiowej (ból w klatce piersiowej pogarsza oddychanie). Ból w klatce piersiowej w wyniku zapalenia osierdzia może wystąpić gdziekolwiek w klatce piersiowej, ale ludzie najczęściej opisują go jako obecny pod lub tuż na lewo od mostka.

Zdarza się, że ból w klatce piersiowej się pogarsza, gdy osoba leży na plecach, co powoduje u niej ogromne trudności z zasypianiem. Jeżeli płynu zgromadzi się bardzo dużo, może wystąpić stan zwany tamponadą serca. Powoduje on trudności ze skutecznym pompowaniem krwi przez serce, a tym samym pojawienie się niskiego ciśnienia krwi, przyspieszenia czynności serca i wystąpienie duszności. W skrajnych przypadkach może to być nawet sytuacja zagrażająca życiu. Jednak, jak wspomniano, większość ludzi, którzy mają zapalenie opłucnej w wyniku tocznia, nie zauważa żadnych problemów, a lekarze zazwyczaj diagnozują to schorzenie przez przypadek albo wcale.

Lekarz zwykle może być w stanie usłyszeć objawy zapalenia osierdzia na podstawie badania fizykalnego, kiedy słucha serca. Zazwyczaj lekarze opisują tę przypadłość jako tarcie osierdzia, gdy wykrywają dźwięk brzmiący jak dwa kawałki papieru ściernego ocierające się o siebie z każdym biciem serca. Jednakże objawy te mogą przychodzić i odchodzić, więc zazwyczaj lekarz nie wie, gdy usłyszał coś nienormalnego. Lekarze często zalecają pacjentom wykonanie zapisu EKG (elektrokardiogramu). Technik lub lekarz dokonuje tego badania poprzez umieszczenie elektrod przyklejonych na wielu obszarach ciała, na klatce piersiowej, a także na ramionach i nogach. Elektrody te są w stanie wyczuć aktywność elektryczną serca i wyświetlić je w postaci wykresu wydrukowanego na kartce papieru.

Zwykle EKG jest wystarczającym badaniem do postawienia diagnozy zapalenia osierdzia. Jednak czasami wykonywane jest również dodatkowe badanie echokardiograficzne, w celu poszukiwania obecności ewentualnego płynu wokół serca, aby upewnić się, nie istnieją żadne inne problemy z sercem. Na takim echokardiogramie zwykle obserwuje się zwiększoną ilość płynu osierdziowego wokół serca.

Zazwyczaj do leczenia zapalenia osierdzia zalecane jest stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ, takich jak chociażby ibuprofen) oraz umiarkowanych do wysokich dawek sterydów (w zależności od tego, jak poważne jest schorzenie). W większości przypadków, do kontrolowania stanu zapalnego wystarczy przeciwmalaryczna hydroksychlorochina, ale czasami mogą być potrzebne także mocniejsze środki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, azatiopryna, mykofenolan lub belimumab. Jeśli u pacjenta istnieje wiele trudności z powodu zalegającego płynu, jak na przykład kołatanie serca (tamponada serca), ciecz musi być odprowadzona z worka osierdziowego (podczas zabiegu zwanego zwany perikardiocentezą). Zwykle zabieg ten jest wykonywany w pokoju operacyjnym. Podczas zabiegu suwa się kawałek tkanki osierdziowej, tworząc okno w obrębie osierdzia, umożliwić wyciek nadmiaru płynu do specjalnego woreczka.

U bardzo małej liczby pacjentów może rozwinąć się powikłanie zwane zaciskającym zapaleniem osierdzia. Dzieje się tak wtedy, gdy worek osierdziowy staje się trwale pogrubiony, co nie pozwala sercu rozszerzać się i kurczyć w prawidłowy sposób, powodując tym samym trudności z normalnym pompowaniem krwi. Lekarze czasami muszą wykonać perikardiektomię, aby wyleczyć zaciskające zapalenie osierdzia. Podczas tej procedury, worek osierdziowy jest usuwany chirurgicznie, aby umożliwić sercu normalne pompowanie krwi. Zazwyczaj serce może wówczas działać dobrze nawet bez obecności worka osierdziowego. W zdecydowanej większości przypadków osierdzie nie powoduje żadnych problemów. Problemy z osierdziem najczęściej ustępują w trakcie odpowiednio dobranego schematu leczenia preparatami. Omawiane schorzenie rzadko powoduje powstanie trwałych problemów z sercem (takich jak na przykład zapalenie osierdzia).

1. Zapalenie osierdzia jest najczęstszym problemem serca u osób, które mają toczeń.

2. Większość ludzi nie ma żadnych problemów lub objawów związanych z obecnością zapalenia osierdzia.

3. Zapalenie osierdzia powoduje problemy, najczęściej w postaci bólu opłucnowego w klatce piersiowej (ból, który pogarsza się wraz z oddychaniem), często pogarszającego się w pozycji leżącej. Może również wystąpić duszność.

4. Lekarze zazwyczaj są w stanie zdiagnozować zapalenie osierdzia za pomocą badania EKG i / lub badania echokardiograficznego (USG serca).

5. Leczenie zazwyczaj przepisują pacjentom zażywanie sterydów i / lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz Plaquenil.

6. Cięższe lub oporne przypadki zapalenia osierdzia mogą wymagać użycia silniejszych leków immunosupresyjnych, takich jak mykofenolan, azatiopryna, metotreksat lub belimumab.

7. Jeśli duża ilość płynu osierdziowego wciąż narasta, powodując trudności z prawidłowym funkcjonowaniem serca, to może być konieczna operacja w celu spuszczenia płynu (perikardiocenteza) i / lub wycięcie małego otworu w oknie osierdzia lub nawet całkowite operacyjne usunięcie osierdzia (perikardiektomia).