Toczeń i reumatyzm

Ludzie często używają terminu „reumatyzm”, odnosząc się do wszelkiego rodzaju bólu w obrębie mięśni. Początki powstania tego terminu są bardzo odległe, a czasy jego powstania sięgają epoki rzymskiego lekarza, Galena z Pergamonu, który żył w II wieku naszej ery. Podobnie jak wielu lekarzy swoich czasów, wierzył on, że choroby medyczne pojawiały się ze względu na brak równowagi płynów w organizmie. Płyny te nazywano wówczas humorami.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jednym z tych płynów był śluz, nazywany też flegmą (pozostałymi trzema humorami była krew, żółć i czarna żółć). Galen zauważył, że gdy ktoś jest chory na jakąś chorobę dróg oddechowych (taką, jak na przykład zapalenie płuc lub grypa), osoba ta często ma bóle stawów, jak również innych miejsc na ciele. Osoba chora na tego typu schorzenia może wydzielać dużo flegmy, odkrztuszają plwociny (rodzaj flegmy) i mając katar (inny rodzaj śluzu).

Galen uważał, że nadmiernie produkowany śluz może również wpłynąć do środka organizmu i dostać się do spoin (podobnie jak ten wypływający z korpusu z nosa do płuc). Wyraz „rheuma-” pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „płynąć”. To czynne „wpływanie” (lub „reumatyzm”) flegmy do stawów może powodować powstawanie bólu, obrzęków i sztywności. W związku z tym, antyczny lekarz użył słowa „rheumatismos” w odniesieniu do chorób obejmujących bóle mięśni i inne bóle, w tym zapalenia stawów.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Określenie „reumatyzm” stało się bardziej popularne po tym, jak francuski lekarz, William de Baillou, skonstruował pierwszy nowoczesny opis stawów we wczesnych latach sześćdziesiątych siedemnastego wieku. W rzeczywistości, zapożyczył on termin „rheumatismos” od wspomnianego już Galena. Dlatego też określenie na lekarzy, którzy stali się ekspertami w leczeniu zapalenia stawów, brzmi „reumatolodzy”, czyli eksperci w leczeniu „reumatyzmu”.

Dziś lekarze uważają wyraz „reumatyzm” za bardzo niespecyficzny termin (czyli termin, który może odnosić się do kilku różnych schorzeń zamiast do jednej, konkretnej choroby). Medycyna niekonwencjonalna wykorzystuje ten termin głównie w odniesieniu do dowolnego typu bólu w obrębie ciała. Nie ma to jednak żadnego szczególnego znaczenia medycznego. Jednakże terminem określającym lekarzy, którzy zajmują się leczeniem tych warunków „reumatyzm” wciąż jest słowo „reumatolodzy”.

Około dziewięćdziesiąt procent ludzi, którzy mają toczeń, uskarżą się również na nawracające bóle stawów i mięśni w pewnym momencie trwania choroby, pojawiające się ze względu na toczeń. Ponieważ układ mięśniowo-szkieletowy jest tą częścią ciała, która może mieć najczęstszy wpływ na toczeń (powodując bóle lub „reumatyzm”), reumatolodzy stali się specjalistami poświęconymi diagnostyce i leczeniu pacjentów z toczniem. W rzeczywistości, zapalenia stawów może następować w przebiegu wszystkich tych chorów (reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina skóry, zespół Sjogrena, zapalenie wielomięśniowe i zapalenie naczyń). Dlatego reumatolog generalnie dba o pacjentów uskarżających się na wszystkie z tych zaburzeń.

Układ mięśniowo-szkieletowy jest odpowiedzialny za przenoszenie ciała i ogólnie za całą jego motorykę. Obejmuje on mięśnie (stąd „muskulatura”), kości (stąd „szkielet”) oraz stawy. Stawy są specyficznymi zawiasami, znajdującymi się między kośćmi, które pozwalają nam się poruszać. W obrębie kości tych ludzi, którzy mają toczeń, mogą rozwijać się rozmaite problemy: takie jak osteoporoza (kruche kości, które mogą się złamać lub pęknąć) oraz martwica jałowa (gdzie dany odcinek kości umiera). Jednakże, z reguły nie pojawiają się one w bezpośredniej reakcji na stan zapalny w przebiegu toczenia. W tym rozdziale główny nacisk jest położony na bardziej szczegółowe omówienie tego, jak toczeń może wpływać na funkcjonowanie różnych części układu mięśniowo-szkieletowego.