Toczeń i szczepienia

Każda osoba, która ma toczeń, i która przyjmuje leki immunosupresyjne, powinna stosować szczepionkę z substancji o nazwie Pneumovax. Ta szczepionka jest stworzona dla zapobiegania zakażenia pneumokokami, które są najczęstszymi bakteriami powodującymi zapalenie płuc. W rzeczywistości, zapalenie płuc jest najczęstszą przyczyną zgonu z powodu infekcji u ludzi, którzy mają toczeń.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Wspomniane już Centers for Disease Control szacuje, że brak zapobiegawczych szczepień Pneumovaxem spowodował dwieście jedenaście tysięcy poważnych infekcji i trzynaście tysięcy zgonów w wyniku pneumokokowego zapalenia płuc w samych tylko latach 2000 i 2008. W związku z tym, bardzo ważne jest, by przstrzegać zaleceń lekarskich i szczepić się przeciwko takim infekcjom. Ludzie, którzy mają toczeń, narażeni są na najwyższe ryzyko rozwoju u nich poważnej infekcji. W związku z tym, że znajdują się oni w grupie zwiększonego ryzyka, wraz z upływem czasu powinni otrzymać drugą dawkę szczepionki w ciągu ich późniejszego życia.

Powinno się to odbywać pięć lat po pierwszym szczepieniu. Do tej grupy należą zwłaszcza ci, którzy otrzymują leki immunosupresyjne (patrz: późniejsza dyskusja na temat żywych szczepionek), oraz ci, którzy muszą stosować długoterminową terapię steroidową. Ludzie, którzy mają sześćdziesiąt pięć lat lub więcej, powinni otrzymać dodatkową dawkę szczepienia Pneumovax, jeżeli od poprzedniej dawki upłynęło pięć lat lub dłużej. Dlatego też wielu ludzi, którzy chorują na toczeń, powinno otrzymać maksymalnie trzy dawki Pneumovaxu w trakcie ich terapii.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

W rzeczywistości, istnieje aż dziewięćdziesiąt różnych rodzajów bakterii pneumokokowych. Szczepionka Pneumovax pomaga zabezpieczyć przed dwudziestoma trzema z nich (tymi, które są najbardziej pospolite). Obecnie Centers for Disease Control (CDC) zaleca, aby ludzie, którzy biorą leki immunosupresyjne, uzyskali również inny rodzaj szczepionki pneumokokowej, o nazwie sprzężona szczepionka pneumokokowa 13 (PCV13). Obydwa rodzaje szczepionek zapewniają dodatkową odporność przeciwko infekcjom pneumokokom. Odpowiednią dawkę PCV13 należy przyjmować co najmniej jeden rok po otrzymaniu Pneumovaxu.

PCV13 jest szczepieniem, które wykonuje się jednorazowo w życiu. Jeśli dana osoba nie otrzymała jeszcze Pneumovaxu, CDC zaleca uzyskanie PCV13 jako pierwszej, a dopiero później zaleca zastosowanie Pneumovaxu (co najmniej osiem tygodni później). Według FDA, szczepienie PCV13 jest również wskazane dla wszystkich ludzi w wieku pięćdziesięciu lat i starszych. Dlatego też ludzie, którzy chorują na toczeń, a którzy nie przyjmują leków immunosupresyjnych, powinni zaszczepić się PCV13 po osiągnięciu pięćdziesiątego roku życia.

Pacjenci, którzy mają toczeń, powinni również otrzymać szczepionkę przeciw grypie, powtarzaną każdorazowo przed rozpoczęciem tak zwanego sezonu grypowego. W zależności od roku, ta liczba może znajdować się w zakresie od tak niskich wartości, jak trzy tysiące, do maksymalnie czterdziestu dziewięciu tysięcy przypadków. Zdecydowaną większością spośród osób, które umierają, są osoby starsze, bardzo młode, chorujące na choroby immunosupresyjne (w tym ludzie, którzy mają toczeń), a także osoby z chorobami przewlekłymi, takimi jak choroby płuc, choroby serca i cukrzyca.

W przypadku zakażenia wirusem grypy często zdarza się, że pacjenci nie wiedzą, że zachorowali właśnie na tę przypadłość. To błędne przekonanie jest niestety bardzo powszechne. Istnieje co najmniej kilka powodów, dlaczego zdarza się takie nieporozumienie. Po pierwsze, lekarze diagnozują przypadki grypy w tym okresie roku, kiedy to powszechnie występują inne choroby układu oddechowego, takie jak alergie, przeziębienia, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok itd. Dlatego też, jeśli u kogoś rozwinie się jeden z tych problemów w dowolnym momencie po otrzymaniu szczepionki na grypę, to bardzo łatwo jest przypuścić zakażenie wirusem grypy.

Jednakże, w rzeczywistości jest to po prostu zbieg okoliczności. Innym powodem niechętnego przystępowania do szczepień jest to, że jednym z możliwych skutków ubocznych szczepionki na grypę jest wystąpienie tak zwanych „objawów grypopodobnych”. W takich przypadkach u danej osoby nie pojawia się rzeczywista grypa, ale człowiek ten może się poczuć tak, jakby faktycznie miał grypę. Ludzie, u których po zastosowaniu jakiejkolwiek szczepionki przeciwko grypie wytworzył się „syndrom grypopodobny”, mogą dostać obolałości mięśni i stawów oraz niewysokiej gorączki, które to objawy mogą trwać do kilku dni po zaszczepieniu. Lekarze uważają, że takie reakcje są najczęściej łagodne i pojawiają się one niezbyt często. W przypadku wystąpienia tych objawów, do ich złagodzenia może się przyczynić zastosowanie paracetamolu (Tylenol).

W przeszłości zalecane było, by ludzie, którzy byli uczuleni na jajka, nie otrzymywali szczepień przeciwko grypie. Siedemnaście badań, przeprowadzonych na dwóch tysiącach sześciuset pacjentów uczulonych na jaja, nie wykazało jednak żadnego związku pomiędzy alergią na jajka a prawdopodobieństwem pojawienia się reakcji alergicznej na szczepionkę przeciwko grypie. Komitet Doradczy ds. Szczepień Praktycznych stwierdził, że ludzie, którzy mają alergię na jajka, powinni nadal otrzymywać szczepienia przeciw grypie, jednak powinni oni przestrzegać pozostawania przez trzydzieści minut w placówce medycznej po wykonaniu zabiegu. Ponadto, same szczepienia powinny być wykonywana wyłącznie w takich pomieszczeniach, które są przystosowane do leczenia poważnych reakcji alergicznych (oczywiście tylko w przypadku wystąpienia takiej reakcji).