Toczeń rumieniowaty polekowy

Toczeń rumieniowaty układowy polekowy (DIL lub DILE) – jest autoimmunologicznym zaburzeniem (podobnym do tocznia rumieniowatego [SLE]) spowodowanym przewlekłym stosowaniem niektórych leków. Leki te wywołują odpowiedź autoimmunologiczną (ciało atakuje własne komórki) i wytwarzają objawy podobne do tych przy SLE. Istnieje 38 znanych leków, które powodują DIL ale istnieją trzy, które zostały zgłoszone przez największą liczbę przypadków: hydralazyny, prokainamid i isoniazya. Chociaż kryteria diagnozowania DIL nie zostały dokładnie ustalone, objawy DIL zwykle obecne to bóle mięśni i ból stawów. Generalnie, objawy ustępują po zaprzestaniu stosowania tych leków

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w toczniu notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Oznaki i objawy


Oznaki i objawy polekowego tocznia rumieniowatego obejmują następujące elementy:

  • Bóle stawów, ból mięśni
  • Zmęczenie
  • Zapalenie błony surowiczej – stan zapalny tkanek wyściełających serce i płuca.Przeciwciała anty-histonowe w
  • 95% przypadków

Te objawy nie są skutkami ubocznymi działania leków, które występują podczas krótkotrwałego ich przyjmowania. DIL występuje przy długotrwałym i przewlekłym stosowaniu leków wymienionych poniżej. Chociaż te objawy podobne są do tocznia rumieniowatego układowego, nie są one tak ciężkie, o ile nie są ignorowane, co może prowadzi do bardziej zaostrzonych objawów, a w niektórych opisanych przypadkach do śmierci.

Przyczyny


Procesy prowadzące do polekowego tocznia rumieniowatego nie są całkowicie zrozumiałe. Dokładne procesy nie są znane nawet po 50 latach od jego odkrycia, ale wiele badań prezentuje teorie na temat mechanizmów DIL.

Czynnikiem predysponującym do rozwoju DIL jest szybkość N-acetylacji lub tempo, w którym organizm może metabolizować lek. Jest ono znacznie zmniejszone u pacjentów z genetycznym niedoborem enzymu N-acetylotransferazy. Badanie wykazało, że 29 z 30 pacjentów z DIL miało powolną acetylację. Ponadto, pacjenci ci mieli więcej metabolitów hydralazyny w moczu. Te metabolity (produkty uboczne oddziaływań między lekiem i składnikami w organizmie) hydralazyny, powstają, gdy białe krwinki zostały aktywowane, co oznacza, że są stymulowane do wytwarzania wybuchu tlenowego.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Wybuch tlenowy w białych krwinkach, powoduje zwiększone wytwarzanie wolnych rodników i środków utleniających, takich jak nadtlenek wodoru. Te środki utleniające okazały się reagować z hydralazyną, z wytworzeniem reaktywnego związku, który jest zdolny do wiązania się z białkami. Monocyty – jeden z rodzajów białych krwinek, wykrywają antygen i prezentujągo komórom T pomocniczym, te następnie tworzą przeciwciała przeciwjądrowe dające odpowiedź immunologiczną. Dodatkowe badania interakcji między utleniaczami i hydralazyną są niezbędne do zrozumienia procesów zachodzących w DIL.

Wśród leków, które wywołują DIL, stwierdzono, że hydralazyna powoduje go z największą częstością. Hydralazyna to lek stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi. Około 5% pacjentów, którzy przyjmowali hydralazynę w długich okresach czasu iw dużych dawkach, wykazały objawy podobne do DIL. Wiele innych leków ma niskie lub bardzo niskie ryzyko rozwinięcia DIL. Poniższa tabela przedstawia ryzyko rozwoju DIL przy stosowaniu niektórych z tych środków.

Wysokie ryzyko:

  • Prokainamid ( antyarytmiczny )
  • Hydralazyna ( hipotensyjny )

Umiarkowane do grupy niskiego ryzyka:

  • Infliksymab anty (TNF-α)
  • Etanercept anty (TNF-α)
  • Izoniazyd (antybiotyk)
  • Minocyklina (antybiotyk)
  • Pirazynamid (antybiotyk)
  • Chinidyna (antyarytmiczny)
  • D-penicyloaminy (przeciwzapalny)
  • Karbamazepina (przeciwdrgawkowy)
  • Okskarbazepina (przeciwdrgawkowy)
  • Fenytoina (przeciwdrgawkowy)
  • Propafenon (antyarytmiczny)
  • Chlorpromazine (leki przeciwpsychotyczny)
  • Minoxidil  hipotensyjny rozszerzający naczynia krwionośne)

 

Leczenie


Ważne jest, aby rozpoznać wcześnie, że leki te wywołują objawy podobne do DIL i zaprzestać stosowania leku. Objawy polekowego tocznia rumieniowatego na ogół znikają po kilku dniach do kilku tygodni po zaprzestaniu leczenia. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), przyspieszą proces gojenia. Kortykosteroidy mogą być stosowane, jeżeli poważniejsze objawy DIL są obecne.