Układ moczowy i toczeń

W trosce o dobry stan zdrowia układu moczowego, priorytetem jest zwłaszcza opieka nad nerkami. Dlatego też jest to głównym powodem, dla którego reumatolodzy zalecają swoim pacjentom regularne wykonywanie badań krwi i moczu, nawet jeśli pacjenci czują się perfekcyjnie. Około czterdzieści do pięćdziesięciu procent osób, które chorują na toczeń, będzie miało zapalenie nerek (zwane także ostrym zapaleniem nerek) w pewnym momencie w ich życiu. Zapalenie nerek występuje częściej u młodych ludzi, którzy mają toczeń.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Schorzenie to pojawia się u około dwóch trzecich dzieci i pacjentów w młodym wieku. Częstotliwość zachorowalności zależy także od pochodzenia etnicznego pacjenta. Dwie trzecie przypadków odnotowuje się u Amerykanów pochodzenia afrykańskiego, natomiast tylko około dwudziestu procent u ludzi rasy białej. Osoby o niższych dochodach, które mają toczeń, mają tendencję do rozwijania się zapalenia nerek częściej, niż osoby o wyższych dochodach. Z kolei pacjenci z toczniem pochodzenia azjatyckiego często mogą mieć toczniowe zapalenie pęcherza moczowego, co jest bardzo rzadkie w Stanach Zjednoczonych. W niniejszym rozdziale nastąpi bardziej szczegółowe przedstawienie informacji na temat tego bardzo ważnego dla organizmu systemu, który jest tak często celem powikłań w przebiegu tocznia.

Układ moczowy rozpoczyna się od nerek, które są dużymi narządami znajdującymi się w tylnej części jamy brzusznej, na poziomie około dolnego żebra. Ich kształt przypomina z wyglądu kształt fasoli. Zadaniem nerek jest odfiltrowanie toksyn i produktów przemiany materii z krwi w taki sposób, by mogły być następnie wydalane w moczu. Krew pojawia się w nerkach za pośrednictwem tętnic nerkowych, które następnie rozgałęziają się, stając się coraz mniejszymi, aż wejdą w bezpośrednią część filtrującą nerek, zwaną nefronami. W każdej nerce istnieje ponad milion pojedynczych nefronów. Narząd składa się z kłębuszków, w których odbywa się filtracja większości produktów odpadowych z krwi.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Taki produkt odpadowy przepływa następnie do kanalika nefronu, gdzie działają procesy, które są znacznie bardziej skomplikowane. Ich działanie ma na celu zapewnienie, że odpowiednie ilości płynów, minerałów i produktów przemiany materii zostaną wydalone z organizmu wraz z moczem lub zostaną wchłonięte do krwiobiegu. Mocz, który powstaje w kanalikach każdego nefronu, jest następnie transportowany do większego kanału zbierającego, który ostatecznie prowadzi mocz do większej części moczowodu w każdej nerce. Każda nerka ma jeden moczowód, który transportuje mocz do pęcherza moczowego. Pęcherz moczowy jest specjalnym organem mięśniowym, przystosowanym do gromadzenia moczu. W miarę powolnego zapełniania pęcherza spływającym doń moczem, muskularne ściany narządu rozszerzają się, pozwalając osobie wiedzieć, że nadszedł czas oddawania moczu. Dobrze umięśniona ściana pęcherza moczowego kieruje mocz do jednej dużej rury (tak zwanej cewki moczowej), która z kolei pozwala płynowi opuścić ciało.

Obecność u danej osoby tocznia powoduje głównie problemy związane z zaburzeniem funkcjonowania kłębuszków nerkowych. Gdy taka sytuacja nastąpi, filtrowanie krwi zachodzi w sposób spowolniony. Chociaż układ moczowy składa się z czterech głównych struktur (nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i cewki moczowej), toczeń rumieniowaty wpływa najbardziej na nerki. Pęcherz moczowy jest rzadko zaangażowany w przebieg choroby. Gdy jednak pojawi się jego zaburzenie z powodu obecności tocznia, terminem medycznym na określenie tego stanu jest „toczeń pęcherza”. Moczowód i cewka moczowa zazwyczaj nie są zaangażowane w chorobę.