Żywe szczepionki i toczeń

Ludzie, którzy biorą leki immunosupresyjne (utrudniające walkę z infekcjami). nie powinni otrzymywać szczepionek, które zawierają żywe organizmy jako część szczepionki. Niektórymi z leków, które mogą hamować system immunologiczny, to: prednizon (w dawce 20 mg dziennie lub więcej), Arava (metotreksat), Imuran (azatiopryna), CellCept (mykofenolan), cyklofosfamid, Humira Enbrel Remicade, Benlysta (rituksan), Actemra oraz Orencia.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu tocznia notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Natomiast szczepionki zawierające żywe organizmy to: MMR (szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce), OPV (szczepionka przeciw polio), BCG (szczepionka przeciw gruźlicy), szczepionka przeciw krowiance (ospie), szczepionka przeciw wirusowi ospy (ospie wietrznej), szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka przeciw tyfusowi, szczepionka przeciw żółtej febrze oraz FLU (szczepionka przeciw grypie). Wspomniane wcześniej szczepionki (Pneumovax, szczepionki przeciw grypie, tężcowi, błonicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i przeciwko meningokokom) nie zawierają organizmów żywych, dlatego też mogą być bezpiecznie stosowane u ludzi, którzy są na lekach immunosupresyjnych.

Ludzie, którzy mają pięćdziesiąt lat i więcej, powinni poważnie rozważyć uzyskanie szczepionki Zostavax. Zapobiega ona powstawaniu bardzo bolesnej wysypki, spowodowanej wirusem ospy wietrznej. Około jedna trzecia wszystkich ludzi będzie cierpieć z powodu ospy wietrznej w pewnym momencie życia. Ponadto, wspomniana choroba występuje częściej u osób z toczniem – zwłaszcza, gdy wymagają oni zastosowania leków immunosupresyjnych. Pomimo tego, że Zostavax jest żywą szczepionką, oficjalne oświadczenie z Centers for Disease Control, podaje, że jest ona bezpieczna dla ludzi, którzy przyjmują niskie dawki leków immunosupresyjnych.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Osoby, które zażywają mniej niż 20 mg prednizonu dziennie, metotreksat w dawce 0,4 mg / kg dziennie, azatioprynę w dawce 3,0 mg / kg dziennie (lub mniejszej), mogą bezpiecznie przyjąć omawiany rodzaj szczepienia. American College of Rheumatology dodał niedawno do wykazu leków immunosupresyjnych, które można bezpiecznie przyjmować z Zostavaxem, także leflunomid (Arava). Natomiast pacjenci, którzy używają innych leków immunosupresyjnych, nie powinni dostawać Zostavaxu (za wyjątkiem sytuacji, gdy mają przerwę w przyjmowaniu środków immunosupresyjnych przez okres co najmniej trzech miesięcy). Ponadto, zaleca się, by szczepionkę podawać co najmniej dwa tygodnie przed tym, gdy lek immunosupresyjny zostanie uruchomiony.

Lista szczepionek zawierających żywe organizmy:

– szczepionka przeciwko adenowirusowi typu 4 i 7 (doustnie),
– BCG (Bacille Calmette-Guerin, szczepionka przeciwko gruźlicy),
– FluMist (stosowana do nosa szczepionka przeciwko grypie),
– MMR (szczepionka przeciwko odrze, śwince i różyczce),
– OPV (szczepionka przeciwko polio),
– RV (szczepionka przeciwko rotawirusom),
– szczepionka przeciwko durowi brzusznemu (szczepionka doustna),
– szczepionka przeciwko ospie,
– VZV (szczepionka przeciwko varicella zoster virus, czyli przeciwko ospie wietrznej),
– szczepionka przeciwko żółtej gorączce,
Zostavax (szczepionka przeciwko wirusowi ospy wietrznej i półpaścowi).

Uwaga: Szczepionki te powinny być unikane przez ludzi, którzy biorą leki immunosupresyjne.

Jeśli ktoś otrzyma szczepionkę zawierającą żywe organizmy, taka osoba może potencjalnie zarazić kogoś przez krótki okres zaraz po szczepieniu. Zazwyczaj jest to tylko potencjalny problem dla ludzi biorących środki immunosupresyjne. Jeśli bliski przyjaciel lub członek rodziny osoby przyjmującej leki immunosupresyjne otrzymuje szczepienie OPV na polio, taka osoba powinna unikać kontaktu z nią przez okres do czterech tygodni. Lepszą alternatywą dla szczepionki OPV dla osoby, z którą ma kontakt pacjent stosujący preparaty immunosupresyjne, byłoby szczepienie eIPV. EIPV nie zawiera żadnych żywych wirusów polio.

Jeśli bliski przyjaciel lub członek rodziny otrzyma szczepionkę przeciwko polio, należy unikać bliskiego kontaktu z nim przez okres około dwóch tygodni. Jeśli jednak w wyniku bliskiego kontaktu rozwinie się wysypka (ospa wietrzna) lub półpasiec, taka osoba może rozprzestrzeniać wirusa na innych ludzi – dlatego należy unikać kontaktu z nią aż do momentu, gdy wysypka zostanie wyeliminowana. Niemowlę, które dostało szczepionkę przeciwko rotawirusowi, może wydalać rotawirusa w swoich odchodach przez okres do jednego tygodnia po szczepieniu. Ludzie biorący środki immunosupresyjne powinni przez co najmniej tydzień unikać potencjalnego kontaktu z przedmiotami zabrudzonymi kałem. Ponadto, wszyscy ich domownicy powinni przestrzegać skrupulatnego mycia rąk wodą z mydłem po każdym możliwym narażeniu się na kontakt z kałem dziecka.

Należy zaznaczyć, że żadna z tych szczepionek nie jest skuteczna w stu procentach. Innymi słowy, zakażenia można dostać nawet wtedy, gdy otrzyma się szczepionkę. Jednakże, jeśli zachoruje się na infekcję po otrzymaniu szczepionki, infekcja ta jest zwykle mniej nasilona w porównaniu do tego, co mogło się wydarzyć bez szczepionki. Ludziom, którzy otrzymali szczepienie Pneumovaxem, łatwo jest powiedzieć, że szczepionka nie działa, ponieważ nadal zapadają oni na grypę lub zapalenie płuc. Jednakże, tacy ludzie zazwyczaj nie zdają sobie sprawy z tego, że ich infekcja prawdopodobnie byłaby o wiele bardziej dotkliwa, gdyby nie otrzymali wcześniej odpowiedniej szczepionki.

W czasie, gdy choroba toczniowa jest bardzo aktywna, nie należy przystępować do jakichkolwiek szczepień. Zaleca się to z tego względu, że szczepionki mogą czasami powodować, że toczeń staje się jeszcze bardziej aktywny. Nie powinno się również przyjmować szczepionki w okresach, gdy zażywa się 40 mg prednizonu dziennie (lub więcej), ponieważ stosujący go ludzie są mniej skłonni do prawidłowej odpowiedzi na przeprowadzone szczepienie. Należy jednak zawsze zwrócić się do reumatologa, w celu dowiedzenia się, czy uzyskanie w danym momencie jakiejkolwiek szczepionki jest na pewno bezpieczne, szczepionki zanim przystąpi się do zabiegu.

Niektóre leki immunosupresyjne mogą spowodować, że system odpornościowy pacjenta wykaże nieodpowiednią reakcję na szczepionkę. W przypadku stosowania szczepionki, układ immunologiczny organizmu musi uwzględniać wszystkie składniki szczepionki. Następnie, komórki B systemu odpornościowego (rodzaj białych ciałek krwi) w odpowiedzi wytwarzają przeciwciała skierowane do konkretnego organizmu, dla którego przeznaczona jest szczepionka. Przykładowo, gdy jakaś osoba przyjmie szczepionkę Pneumovax, komórki B układu odpornościowego są zobligowane do wytworzenia przeciwciał skierowanych przeciwko bakteriom pneumokokowym. Jeżeli osoba zaszczepione Pneumovaxem ulegnie zarażeniu tymi bakteriami pneumokokowymi, wspomniane limfocyty B będą rozpoznawać bakterie (właśnie z powodu użytej szczepionki) oraz produkować duże ilości przeciwciał w celu walki z infekcją.

Wykazano, że leki zawierające rytuksymab (Rituxan®), zmniejszają reakcję organizmu na zastosowane szczepienie. Rytuksymab działa poprzez zmniejszenie ilości komórek B – czyli komórek układu odpornościowego, wytwarzających (w reakcji na szczepionkę) odpowiednie przeciwciała. W związku z tym, zaleca się, by ludzie, którzy mają toczeń i którzy zażywają leki immunosupresyjne, przyjmowali niektóre szczepionki (takie, jak szczepionki na grypę i szczepionki Pneumovax) jeszcze przed rozpoczęciem leczenia rytuksymabem. Podobne problemy może też potencjalnie spowodować stosowanie u pacjenta Belimumabu (Benlysta). Belimumab również zmniejsza ilość komórek B w organizmie, ale jego wpływ na immunizację nie został dotychczas przebadany. Prawdopodobnie, dla ludzi, którzy mają toczeń, najlepsze byłoby, aby wszystkie ich niezbędne szczepienia były wykonane jeszcze przed rozpoczęciem terapii Belimumabem.

Jest to dobry moment, by wspomnieć o profilaktyce zapalenia wsierdzia. Zapalenie wsierdzia jest zakażeniem zastawek serca, które może spowodować poważne uszkodzenie zastawek serca, prowadzących do niewydolności organu, a nawet do śmierci pacjenta. Ludzie, którzy znajdują się w grupie wysokiego ryzyka rozwoju zapalenia wsierdzia, powinni otrzymywać antybiotyki w czasie zabiegów stomatologicznych (takich, jak chociażby czyszczenie zębów), aby zapobiec powstawaniu tego typu infekcji. W rzeczywistości, wielu reumatologów zaleca również, by większość (oraz, w niektórych przypadkach, wszyscy) pacjentów z toczeń przyjmowała antybiotyki podczas większości zabiegów dentystycznych, aby zapobiec możliwości rozwinięcia się zapaleniu wsierdzia.

W ostatnim czasie, American Heart Association złagodziło jednak te zalecenia. Stowarzyszenie stwierdziło, że wielu pacjentów tak naprawdę znajduje się w grupie niskiego ryzyka rozwoju zapalenia wsierdzia, natomiast jednocześnie jest w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia skutków ubocznych zażywania antybiotyków. Dlatego też zaleca się, aby antybiotyki były zarezerwowane wyłącznie dla ludzi, którzy mają najpoważniejsze problemy z zastawkami sercowymi (dla tych, którzy mieli operację zastawek serca, dla tych, którzy mają wrodzone wady serca lub dla tych, którzy mieli już wcześniej choroby wsierdzia). Antybiotyki nie są natomiast zalecane dla pacjentów, którzy mają łagodniejsze formy problemów z zastawkami serca (takie, jak na przykład wypadanie zastawki mitralnej) – w ich przypadku w czasie zabiegów dentystycznych nie poleca się stosowania antybiotyków.

Bardzo ważną, chociaż niedocenianą formą zapobiegania zakażeniom jest unikanie bezpośredniego kontaktu z osobami zakażonymi, którzy kichają i kaszlą. Unikanie bliskiego kontaktu z tymi, którzy są chorzy, wraz z przestrzeganiem częstego mycia rąk, są bardzo ważnymi czynnościami prewencyjnymi, zwłaszcza w sezonie przeziębień i grypy.

Ważne jest również, aby dowiedzieć się, jak można uniknąć potencjalnych zakażeń w obrębie dróg moczowych. Zakażenia układu moczowego (ZUM) są bardzo częste u kobiet, ponieważ ich cewka moczowa (rurka, przez którą przepływa mocz, aby wyjść z ciała) jest bardzo krótka, co pozwala na łatwiejszy dostęp bakterii i wejście ich do pęcherza moczowego z okolic pochwy. Dwoma najczęstszymi czynnikami, które powodują, że kobiety mogą zarazić się ZUM, jest zanieczyszczenie bakteriami z okolicy odbytu i zakażenia związane stosunkiem seksualnym.

Metody zapobiegania ZUM obejmują oddawanie moczu zaraz po stosunku seksualnym (aby wypłukać wszelkie możliwe bakterie) oraz oczyszczać się od przodu do tyłu po dokonaniu wypróżnienia. Ponadto, ryzyko wystąpienia ZUM może również zwiększać stosowanie żeli plemnikobójczych i urządzeń wewnątrzmacicznych (IUD). Dlatego też bardziej optymalne mogą być inne formy antykoncepcyjne. Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na ZUM, zaleca się jedzenie i picie produktów zawierających żurawinę (soki, żywność, dodatki) oraz regularne przyjmowanie płynów.